Za czołowego przedstawiciela romantyzmu narodowego w literaturze norweskiej uznaje się Henrika Wergelanda (1808-1845), poetę i działacza społecznego, powszechnie uważanego za ojca nowoczesnej literatury norweskiej. Przypisuje mu się przynależność do stronnictwa nastawionego patriotycznie. W swojej twórczości propagował nową estetykę romantyczną oraz wyrażał silne przywiązanie do niezależnej norweskiej rożsamości. Jego głównym literackim oponentem był poeta Johan Sebastian Welhaven (1807-1873), reprezentant stronnictwa „inteligencji”, opowiadający się za utrzymaniem związków kulturowych z Danią i reprezentujący w literaturze idealistyczny nurt romantyzmu, oparty na harmonii, przejrzystości i formalnej dyscyplinie.
Od romantyzmu do realizmu Czołowymi przedstawicielami nowego pokolenia romantyków debiutujących po 1850 roku w literaturze norweskiej byli Bjørnstjerne Bjørnson i Henrik Ibsen, którzy od początku wykazali zainteresowanie norweską historią i tożsamością w swojej twórczości. mały|240x240px|Bjørnstjerne Bjørnson (1832-1912) Twórczość Bjørnsona koncentrowała się na tematyce chłopskiej i współczesnym życiu na norweskiej wsi.