Do Norwegii docierały idee romantyzmu rozwijającego się w Europie. Lata od 1830 do 1870 roku uważa się za czas tak zwanego przełomu narodowego (norw. det nasjonale gjennombrudd), lub tez narodowego romantyzmu (norw. nasjonalromantikk) stanowiącego kulminację zainteresowania rodzimą kulturą i dziedzictwem, dożącego do wykształcenia norweskiej tożsamości narodowej. Zjawisko to przejawiało się nie tylko w literaturze, lecz także w sztukach plastycznych (Johan Christian Dahl, Adolph Tidemand), muzyce (Halfdan Kjerulf, Ole Bull, Edvard Grieg), językoznawstwie i historiografii. mały|301x301px|Henrik Wergeland (1808-1845) Norweski romantyzm wiązał się ze zwrotem ku kulturze ludowej. Podobnie jak w innych krajach europejskich, wzrosło zainteresowanie folklorem – baśniami, legendami, pieśniami, tańcem, budownictwem, rzemiosłem. Dla norweskiej literatury i tożsamości do dziś ogromne znaczenie ma zbiór baśni ludowych Norske Folkeeventyr, zbieranych i publikowanych w latach 40. XIX wieku przez Petera Christena Asbjørnsena i Jørgena Moe.