Do oryginalnego wkładu Alana należy jego argumentacja za nieśmiertelnością i niematerialnością duszy, która czyni go jednym z najważniejszych psychologów średniowiecza, a przede wszystkim jego próby przekształcenia teologii w naukę dedukcyjną.
Koncepcja natury Zagadnienia filozoficzne Tym, co każe wiązać Alana ze środowiskiem chartryjskim, zwłaszcza z Bernardem z Chartres, jest jego naturalizm, znajdujący wyraz zwłaszcza w poemacie Anticlaudianus, a także w De planctu naturae. Alan pojmuje naturę jako signaculum i jako vinculum. Natura jako signaculum to zbiorowa nazwa wszechrzeczy, obejmująca w sobie wszystko, co istnieje, w tym człowieka i wszystkie przejawy jego działalności. Natura jako vinculum to uniwersalne źródło i prawo, z któremu wywodzą się i któremu podlegają wszystkie rzeczy stworzone i wszystkie sprawy ludzkie.
Tak rozumiana natura to charakterystyczny dla XII w. "makrokosmos", stanowiący w sensie materialnym i duchowym zarazem źródło i cel "mikrokosmosu", człowieka. Człowiek jako istota poznająca poznając naturę poznaje także siebie, jako że jest ona jego celem i źródłem.