Ze środowiskiem humanistycznym każe go wiązać także szeroka erudycja, szeroka znajomość problemów filozoficznych i literackich epoki oraz obycie we współczesnym życiu intelektualnym. Uczestniczył w III soborze laterańskim w 1179, występował przeciwko albigensom. Później jako brat-konwers wstąpił do zakonu cystersów i zamieszkał w klasztorze w Cîteaux, gdzie zmarł – w XX w. w klasztorze odnaleziono jego grobowiec. Wiernym uczniem Alana, twórczo rozwijającym jego myśl, był Radulf z Longo Campo, autor komentarza do Anticlaudianusa Alana In Anticlaudiani Alanum commentum.
Jedynie menologia cysterskie wymieniają go wśród świętych i błogosławionych – jako taki wspominany jest 16 lipca.
Myśl W filozofii Alana z Lille ogniskują się wszystkie główne tendencje filozofii Zachodu XII wieku: racjonalizm Abelarda i Anzelma z Canterbury, naturalizm Bernarda z Chartres, tendencja do inspirowanej Boecjuszem metodologicznej odnowy Teodoryka z Chartres.