Widząc zagrożenie, Daniel wysłał do pomocy Andrzejowi oddział doborowych wojowników pod dowództwem Wasylka i innych zaufanych dowódców. Mimo wsparcia, oddział ten został zmuszony do wycofania się w stronę rzeki.
W międzyczasie Daniel, korzystając z zyskanej chwili, zdołał ustawić swoje siły w szyku bojowym. Widząc, że piechota Rościsława pozostawiona pod grodem nie będzie w stanie szybko wesprzeć swojego dowódcy, Romanowiczowie przeprowadzili kontratak. Na jednym skrzydle Wasylko zaatakował Małopolan. Mimo początkowego oporu, Wołynianie zaczęli zdobywać przewagę, spychając Polaków z zajmowanych pozycji. Na drugim skrzydle Daniel osobiście poprowadził szarżę przeciwko węgierskiemu oddziałowi dowodzonemu przez Filię. Walka była niezwykle zaciekła, a węgierskie wojska początkowo zdołały odeprzeć atak. Daniel sam omal nie został pojmany przez przeciwników, jednak dzięki pomocy swoich dowódców udało mu się wycofać. Dopiero druga szarża, przeprowadzona z większym rozmachem, zdołała przełamać szyki Węgrów. Chorągiew Filii została rozbita, a sam dowódca zmuszony do wycofania się z pola bitwy.