W okresie powojennym należał do ścisłej światowej czołówki, co potwierdził bardzo dobrymi wynikami, które osiągnął na turniejach pretendentów do tytułu mistrza świata: w roku 1950 w Budapeszcie zajął V1950 Budapest Candidates Tournament., a w 1953 w Zurychu – VI miejsce1953 Zurich Candidates Tournament.. Lokaty te odpowiadały wówczas miejscu w pierwszej dziesiątce na świecie.
Na olimpiadach wystąpił łącznie 11 razy w barwach Argentyny, w tym dziesięciokrotnie na I szachownicy. Jako członek polskiej drużyny narodowej brał udział w olimpiadach szachowych w latach: 1935 (Warszawa), 1936 (Monachium), 1937 (Sztokholm), 1939 (Buenos Aires)Gawlikowski, S., Olimpiady szachowe 1924 - 1974, wyd. 2. rozszerzone. Warszawa 1978, s. 65 nn.. Zdobył 13 medali: 8 drużynowych (srebro: 1936, 1939, 1950, 1952, 1954 i brąz: 1935, 1937, 1962) i 5 indywidualnie (złoto: 1936, 1939, 1950, 1952 i srebro: 1962) oraz rozegrał 222 olimpijskie partie, w których uzyskał 145 pktOlimpbase.. W czasie swojej kariery siedmiokrotnie zdobywał tytuł indywidualnego mistrza Argentyny (w latach 1949, 1951, 1952, 1955, 1960, 1964, 1967, 1975)„Szachista” nr 8/1993, s. 243.Mistrzowie Argentyny.