Admirał Spruance, dowódca 5 Floty (50 Grupa Uderzeniowa) pisał po latach w liście do pisarza-historyka Jetera Isely’ego w roku 1948: „Przeciwstawiałem się temu pomysłowi z całą mocą, bowiem widziałem poważne zagrożenie dla naszych linii komunikacyjnych wobec istnienia silnych baz japońskich na naszych tyłach”.

W rezultacie Nimitz zgodził się na zajęcie dogodnego, jako kotwicowisko i lądowisko w północno-wschodnim łańcuchu archipelagu, atolu. Wybór padł na atol Majuro, gdzie samoloty rozpoznawcze nie napotkały ognia artylerii przeciwlotniczej i nie dostrzegły żadnej aktywnej działalności nieprzyjaciela.

Ostatnim w głównej linii planowania był adm. Turner. Przygotowując się do ataku na atol Kwajalein, a więc dwa główne obiekty – wyspę Kwajalein na południu i połączone wysepki Roi i Namur (dalej Roi-Namur) na północy, miał do dyspozycji poważne siły morskie: dla dostarczenia pododdziałów 7 DP na Kwajalein 11 szybkich transportowców floty, 1 duży transportowiec wojska, 3 szybkie frachtowce, 2 doki dla przewozu czołgów i 16 do przewozu mniejszych środków desantowych;