Wszyscy oni w przyszłości zostali cenionymi neurologami, a Jacobsohn utrzymywał przyjaźń z nimi do końca życia.
Jacobsohn wcześnie zaczął publikować w założonym przez Mendla w 1882 Neurologisches Centralblatt. Mendel wprowadził go też do środowiska berlińskich neurologów, dzięki czemu Jacobsohn przez kilka lat pełnił funkcję sekretarza w Berliner Gesellschaft für Psychiatrie und Neurologie. W 1900 roku specjalizował się z neuroanatomii i neurologii na Uniwersytecie Berlińskim i do 1933 roku wykładał oba przedmioty. Nie udało mu się jednak osiągnąć wyższych niż Privatdozent szczebli kariery naukowej z racji żydowskiego pochodzenia.
Jacobsohn zajmował się mało popularnymi zagadnieniami neuroanatomii i anatomii porównawczej ośrodkowego układu nerwowego. Przed I wojną światową był praktykującym neurologiem.
Neurologia zawdzięcza Jacobsohnowi serię pionierskich książek na temat anatomii porównawczej i patologicznej centralnego systemu nerwowego. Pierwsza z nich, Handbuch der Anatomie und vergleichenden Anatomie des Centralnervensystems der Säugetiere (Podręcznik anatomii i anatomii porównawczej centralnego systemu nerwowego ssaków), została napisana razem z Edwardem Flatauem w 1899 roku.