W 1846 r. Werner von Siemens udoskonalając telegraf wskazówkowy wprowadza do niego prądnicę (impulsator) z nowatorskim wówczas a zbliżonym do obecnie powszechnie stosowanego, sposobem nawijania uzwojenia wirnika, zwanym podwójne T, będącym pierwowzorem uzwojeń żłobkowych. Telegraf ten działał bez zewnętrznego zasilania, impuls elektryczny powstawał w wyniku przestawiania wskazówki nadawcy, był produkowany dla Królewskich Bawarskich Kolei Państwowych. Próby zastąpienia słabych wówczas magnesów stalowych elektromagnesami były podejmowane przez różnych konstruktorów prądnic, ale dopiero konstrukcja Siemensa z 1866 r., w której w induktorze z telegrafu zamienił magnes na elektromagnes zasilany wytworzonym przez prądnicę prądem okazała się skuteczną prądnicą samowzbudną. Siemens uważał, że konstrukcja wydajnej prądnicy, a tym samym taniego i łatwego wytwarzania prądu otwiera szerokie możliwości zastosowania elektryczności.