Prądnice Siemensa miały na wirniku jedno uzwojenie, przez co wytwarzały prąd jednokierunkowy silnie tętniący, co było niekorzystne. Udoskonaleniem konstrukcji prądnic było wynalezienie wirnika pierścieniowego z wieloma uzwojeniami, które przypisuje się znanemu tylko z imienia Elias w latach 40. XIX w., Rozwiązanie ponownie zademonstrowane zostało przez włoskiego fizyka, wówczas studenta Antonia Pacinotti w 1863 r. Osiągnięciem Pacinottiego było wykazanie, że silnik może być prądnicą, a prądnica silnikiem. Dalszy rozwój tej koncepcji i jej komercjalizację zapewnił Zénobe Gramme, który w 1870 patentuje, a w 1871 rozpoczyna produkcję prądnic z wieloma uzwojeniami na wirniku i komutatorem, zwanych . Cewki wirnika w tej prądnicy były nawinięte na wspólnym pierścieniu i kolejno przechodziły w pobliżu magnesów, przez co miała ona niezbyt dużą wydajność, mimo to była najwydajniejszą prądnicą w tamtym czasie, za co Gramme został uhonorowany kilkoma nagrodami.
główny inżynier w fabryce Siemensa, skonstruował w 1872 r. a przedstawił na Wystawie Wiedeńskiej w 1873 r. prądnicę, której wirnik ma komutator, a uzwojenia są ułożone równolegle do jego osi tak jak w podwójnym T, układ ten jest stosowany nadal.