8-9; Creighton, s. 98-99; Sede Vacante 1417..
Kardynałowie Sobór uznał ważność nominacji kardynalskich wszystkich trzech obediencji. W listopadzie 1417 było trzydziestu kardynałów, w tym dwudziestu jeden należących w chwili rozpoczęcia Soboru do obediencji pizańskiej, pięciu z obediencji rzymskiej i czterech z obediencji awiniońskiej, przy czym ci ostatni nadal uznawali Benedykta XIII. W konklawe ostatecznie wzięło udział dwudziestu trzech kardynałów, w tym dziewiętnastu z obediencji pizańskiej i czterech z obediencji rzymskiejEubel, s. 33 przyp. 7; Contelori, s. 6-8; Sede Vacante 1417.:
Elektor Tytuł kardynalski Nominowany Nominator Inne funkcje i tytułyJean de BrognyKardynał z ViviersOd XIV do XVI wieku (a sporadycznie nawet i jeszcze później) rozpowszechniony był zwyczaj nazywania kardynałów (nawet w oficjalnych dokumentach) nie według ich imion i nazwisk, lecz według pseudonimów nawiązujących najczęściej do miejsca pochodzenia, diecezji lub kościoła tytularnego danego kardynała.kardynał biskup Ostia e Velletri12 lipca 1385Klemens VIIprymas Świętego Kolegium Kardynałówwicekanclerz Świętego Kościoła Rzymskiegoadministrator archidiecezji ArlesAngelo d’Anna de Sommariva OSBCamKardynał z Lodikardynał biskup Palestriny17 grudnia 1384Urban VIPedro Fernández de FríasKardynał z Hiszpaniikardynał biskup Sabiny;komendatariusz