kościoła prezbiterialnego S. Prassede23 stycznia 1394Klemens VIIarchiprezbiter bazyliki watykańskiejGiordano Orsinikardynał biskup Albano12 czerwca 1405Innocenty VIIpenitencjariusz większy Antonio Correr CanRegKardynał z Boloniikardynał biskup Porto e Santa RufinaPapieże z konkurencyjnych obediencji nie uznawali nominacji kardynalskich dokonywanych przez rywali, stąd niektóre tytuły kardynalskie się powtarzają. W niektórych przypadkach ten swoisty pluralizm utrzymał się jeszcze przez pewien czas po zakończeniu schizmy, np. diecezja Porto e S. Rufina miała dwóch kardynałów-biskupów aż do 1430 roku.9 maja 1408Grzegorz XIIFrancesco LandoKardynał z Wenecjikardynał prezbiter S. Croce in Gerusalemme6 czerwca 1411Jan XXIIIprotoprezbiter Świętego Kolegium KardynałówGiovanni Dominici OPKardynał z Raguzykardynał prezbiter S. Sisto9 maja 1408Grzegorz XIIadministrator diecezji BovaAntonio PancieraKardynał z Akwileikardynał prezbiter S. Susanna6 czerwca 1411Jan XXIIIGabriel Condulmer CanRegKardynał ze Sienykardynał prezbiter S. Clemente9 maja 1408Grzegorz XIIBranda CastiglioneKardynał z Piacenzykardynał prezbiter S. Clemente6 czerwca 1411Jan XXIIIadministrator diecezji VeszprémAngelo BarbarigoKardynał z Weronykardynał prezbiter Ss. Marcellino e Pietro19 września 1408Grzegorz XIIPierre d’AillyKardynał z Cambraikardynał prezbiter S.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Konklawe 1417 · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.