Większość zgłoszonych projektów wykorzystywała hasła awangardy zachodnioeuropejskiej (doświadczenia niemieckie i holenderskie), w tym rozwiązania znane z wystawy Werkbundu – osiedla Weißenhof. Zakładały one odejście od zabudowy zwartej (obrzeżnej) na rzecz oddzielnych bloków mieszkalnych, rozmieszczonych na dużym terenie.
Ostatecznie sporządzenie projektu wykonawczego polecono zdobywcom II i III nagrody. W skład zespołu autorskiego wchodzili Jerzy Berliner, Jan Łukasik, Miruta Słońska oraz Witold Szereszewski. Przygotowali oni kompozycję zakładającą budowę 33 domów z 1551 izbami. Projekt ten był prezentowany na wystawie Najmniejsze mieszkania, towarzyszącej Międzynarodowemu Kongresowi Architektury Nowoczesnej (CIAM).
Ostatecznie zbudowano 20 budynków z 921 mieszkaniami. Z powodu kryzysu zredukowano pierwotne założenia; zrezygnowano m.in. z kilku obiektów użyteczności publicznej. Budowę zakończono oficjalnie 15 stycznia 1933 roku.
Charakterystyka Osiedle zostało wybudowane planowo, zgodnie z powstałymi na początku XX wieku koncepcjami miasta ogrodu – położone na peryferiach, z dala od zanieczyszczonego centrum.