W późniejszych występach w prestiżowych turniejach nie udało mu się powtórzyć sukcesu porównywalnego ze zwycięstwem w wiedeńskim turnieju w 1907 roku, często jednak zdobywał nagrody za najpiękniejszą partię turnieju. Wynikało to z jego stylu gry. Był mistrzem kombinacji, stosował najbardziej agresywne i mało znane otwarcia, piękno gry upatrując w niespodziewanych poświęceniach i taktycznych komplikacjach. Wiele czasu i uwagi poświęcał szachowemu dziennikarstwu. Współpracował z wieloma czasopismami w całej Europie. Specjalizował się w sprawozdaniach z turniejów, w których często sam brał udział. Był autorem wielu publikacji o tematyce szachowej, wśród których najbardziej znane są: Moderne Endspielstudien (Nowoczesne studia gry końcowej) i napisany wspólnie z Jeanem Dufresne Lehrbuch des Schachspiels (Podręcznik gry szachowej).
W 1939 r. Mieses w obawie przed nazistami wyemigrował do Wielkiej Brytanii. Wkrótce otrzymał brytyjskie obywatelstwo. Do późnego wieku brał udział w międzynarodowych turniejach. W 1946 r., w wieku osiemdziesięciu lat, otrzymał nagrodę za najpiękniejszą partię turnieju w Hastings. W 1950 r. Międzynarodowa Federacja Szachowa przyznała mu tytuł arcymistrza.