W maju 1962 roku delegatów DI wysłano do Portugalii, aby tam nawiązali kontakty z anarchistycznym ruchem oporu oraz do Maroka, w celu założenia tajnej stacji radiowej w okolicach TangiersStuart Christie "My granny made me an anarchist" Hastings 2002, s. 217.
Rozłam w MLE Kongres w Limoges uchwalił przeznaczenie 10 milionów franków francuskich na działalność DI. Jednak na skutek działań "frakcji umiarkowanej" ostatecznie DI otrzymała jedynie 100 tysięcy franków.
W 1963 roku, na skutek nacisków francuskiego rządu, część działaczy MLE (Esgleas i Montseny) odcięła się publicznie od akcji zbrojnych przeciwko Franco.
W 1965 roku podczas kongresu MLE w Montpellier umiarkowane skrzydło kierowane przez Esgleasa i Montseny przeforsowało decyzję o oficjalnym zakończeniu działalności Defensa Interior. Oprócz tego doprowadzono do wydalenia z MLE Cipriano Mery za jego poparcie dla DI. Te decyzje doprowadziły do poważnego podziału w szeregach MLE, z którego, nie mogąc zaakceptować odcięcia się od walki zbrojnej, wycofała się FIJL. Wkrótce z MLE wyrzucono również José Peiratsa i Gómez Pelaeza.