Istniały też plany budowy linii Wojsławice – Chełm i Dziekanów – Strzyżów.

Pod koniec dwudziestolecia międzywojennego sieć kolei wąskotorowej wyglądała następująco: istniał odcinek główny Hrubieszów – Gozdów – Werbkowice – Łaszczów – Uhnów (wykorzystywany w ruchu pasażerskim i towarowym), od którego odchodziły linie Wojsławice – Gozdów (wykorzystywany w ruchu pasażerskim i towarowym), Dziekanów – Matcze – Strzelce (wykorzystywany w ruchu towarowym), Werbkowice – Kosmów (wykorzystywany w ruchu towarowym) i Łaszczów – Wożuczyn (wykorzystywany w ruchu pasażerskim i towarowym). Niesprzężony z siecią pozostał odcinek Poturzyn – Kryłów.

thumb|Kolejka wąskotorowa Werbkowice-Uhnów, 1939–1944 W latach 1939–1944 linie HKD były pod administracją niemiecką i nosiły nazwę „Schmalspurbahn Hrubieszów”. W 1941 r. wybudowano odcinek Dziekanów – Strzyżów. Odcinek Poturzyn – Kryłów uzyskał połączenie z główną siecią przez budowę odcinków Łaszczów – Poturzyn i Kosmów – Kryłów. 15 marca 1944 r. doszło do tragedii – na teren stacji w Gozdowie wtargnęli upowcy i zabili kilkunastu kolejarzy. W sytuacji zagrożenia, ruch na kolei zamarł na kilka miesięcy. Krótko po II wojnie światowej rozebrano odcinek Wojsławice – UchanieObecny jest na mapie WIG w skali 1:500 000 z 1947. , a odcinki Witków – Kryłów i Kryłów – Kosmów zostały rozebrane w 1949 r.