Izraelska administracja w interesie Arabów przyjęła cztery zasady: ograniczenie fizycznej obecności wojska na zajętych terenach, nie interweniować w wewnętrzne sprawy Arabów i pomóc w normalizowaniu codziennego życia, poprawić standardy warunków życia oraz dążyć do otwarcia przejść granicznych na rzece Jordan.
Wprowadzenie tych zasad było w interesie arabskiej społeczności, jednak duża część Arabów deklarowała chęć wyjazdu z żydowskiego państwa. Z tego powodu, 11 czerwca 1967 Izrael uruchomił autobusową linię komunikacyjną pomiędzy Wschodnią Jerozolimą a Jordanią. Tą drogą z Zachodniego Brzegu wyjechało około 120 tys. Arabów. Izrael żądał od wyjeżdżających podpisania oświadczenia potwierdzającego, że wyjeżdżają ze swojej własnej woli. W tym samym czasie około 70 tys. Arabów dobrowolnie opuściło Strefę Gazy udając się do Egiptu i innych państw arabskich.
2 lipca 1967 rząd Izraela ogłosił, że pozwoli arabskim uchodźcom wojennym z 1967 roku na powrót do swoich domów w Izraelu, w terminie do 10 sierpnia. Później termin przedłużono do 13 września 1967. Jednak pomimo tych starań normalizacji sytuacji, większość uchodźców nie powróciła do swoich domów.