Obecna nazwa pojawiła się w druku w 1909 r.
Północna ściana Małego Kieżmarskiego Szczytu od dawna wzbudzała zainteresowanie wspinaczy. Wiesław Stanisławski w 1933 r. określał ją jako największą otchłań Tatr, a Arno Puškáš w 1957 r. jako największą tatrzańską ścianę w ogóle. Do ważnych osiągnięć w historii zdobycia ściany należały: pierwsze wejście ścianą północną (z ominięciem dolnego piętra): Gyula Komarnicki i Gyula Hefty, 18 sierpnia 1912 r., pierwsze przejście przez dolne piętro ściany północnej: Wiesław Stanisławski, Bolesław Chwaściński i Wiktor Ostrowski, 12–13 lipca 1932 r., pierwsze zimowe przejście ściany północnej: Zbigniew Korosadowicz i Jan Staszel, 13–15 kwietnia 1933 r. („niewątpliwie jeden z rekordów taternictwa” – „Taternik” 1933), pierwsze przejście całą drogą Stanisławskiego (przez dolne i górne piętro): Marian Paully i Jerzy Piotrowski, 11 sierpnia 1946 r., pierwsze zimowe przejście całej drogi Stanisławskiego: Karel Cerman i Arno Puškáš, 19–20 marca 1953 r., pierwsze samotne przejście drogi Stanisławskiego: Arno Puškáš, sierpień 1954.
Przypisy
Kategoria:Szczyty Tatr Wysokich Kategoria:Szczyty słowackich Tatr