Północna ekspozycja, duża wysokość i urozmaicona konfiguracja ściany stwarzają wspinaczom warunki podobne do alpejskich.
Mały Kieżmarski Szczyt jest dostępny także dla turystów, ale tylko w towarzystwie tatrzańskiego przewodnika. Widok ze szczytu jest ograniczony i mniej rozległy niż z Kieżmarskiego Szczytu.
Najdogodniejsze drogi prowadzą na wierzchołek południową granią od Wyżniej Kieżmarskiej Przełęczy oraz północno-wschodnią granią od Rakuskiej Przełęczy.
Historia Pierwsze wejścia na Mały Kieżmarski Szczyt miały miejsce już na początku XVII wieku (często podczas wejść na Kieżmarski Szczyt). W późniejszych czasach jako pierwsze odnotowano wejście od Wyżniej Kieżmarskiej Przełęczy, w którym wzięli udział: Adolf Gábriel, Frigyes Koromzay, György Koromzay, Adolf Nikházy, Samuel Weber z tragarzami Beckerem i Kullmannem 21 sierpnia 1889 r. Zimą pierwsi na Małym Kieżmarskim Szczycie byli Günter Oskar Dyhrenfurth i Alfred Martin 8 marca 1906 r. (podczas zdobywania Kieżmarskiego Szczytu).
Nazwy niemiecka i węgierska upamiętniają Samuela Webera. Po raz pierwszy nazwa Weberspitze pozwoliła na nazewnicze wyodrębnienie Małego Kieżmarskiego Szczytu w 1894 r. Miejscowi górale używali nazwy Weberov štít.