Jej kulminacją jest spora płaśń, w której stykają się i Pośrednia i Zadnia Srebrna Drabina.
Pozostałe ściany Ściana zachodnia Małego Kieżmarskiego Szczytu opada do dolnej części Doliny Dzikiej i ma ok. 600 m wysokości. Od prawej strony ogranicza ją żleb opadający z Wyżniej Kieżmarskiej Przełęczy, od lewej – północno-zachodnia grań Małego Kieżmarskiego Szczytu. Pośrodku ściany, w jej środkowej i górnej części, wyróżnia się urwiste zachodnie żebro z Miedzianą Basztą i Miedzianym Przechodem – przełączką, do której od lewej strony dobiega Niemiecka Ławka, a od prawej Miedziana Drabina. Żebro to dociera w górze do północno-zachodniej grani szczytu ok. 180 m ponad Miedzianym Przechodem.
Ściana wschodnia opada z wierzchołka do Świstówki Huncowskiej. Jej górne fragmenty są dość łagodne i piarżysto-skaliste, dolne skaliste i urwiste.
Turystyka i taternictwo Szczyt odegrał znaczącą rolę w rozwoju taternictwa, szczególnie zimowego. Jego północna ściana wraz ze ścianą Kieżmarskiej Kopy ma obecnie największą liczbę dróg wspinaczkowych w Tatrach. Jest ich tutaj około 110, o skali trudności od II do VIII+, ich łączna deniwelacja wynosi ok. 45 km.