Łasica (Mustela) – rodzaj drapieżnych ssaków z podrodziny łasic (Mustelinae) w obrębie rodziny łasicowatych (Mustelidae), obejmujący najmniejsze ssaki w rzędzie drapieżnych (Carnivora).
Rozmieszczenie geograficzne Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Ameryce Północnej, Eurazji i północnej Afryce.
Charakterystyka Długość ciała 11,4–56,2 cm, długość ogona 4,2–26 cm; masa ciała 25–2005 g; samce są większe i cięższe od samic. Gatunki z rodzaju Mustela mają smukłe długie ciało o krótkich łapach, w kolorze sierści od białego do ciemnobrązowego. Głowa jest płaska i wąska, o małych uszach i dużych oczach oraz jest osadzona na długiej szyi. Ogon długi, zwykle puszysty. Wzór zębowy: I C P M = 34.
Systematyka Rodzaj zdefiniował w 1758 roku szwedzki przyrodnik Karol Linneusz w pierwszej części dziesiątego wydania Systema Naturae, publikacji wałnego autorstwa poświęconej systematyce zwierząt, roślin i minerałów. Linneusz wymienił dziewięć gatunków – Mustela lutris , Mustela lutra , Mustela gulo , Mustela barbara , Mustela martes , Mustela putorius , Mustela furo , Mustela zibellina i Mustela erminea – z których gatunkiem typowym jest (Linneuszowska tautonimia) Mustela erminea (gronostaj europejski).