Rozpoczął współpracę z Erwinem Piscatorem i Bertoltem Brechtem.

Emigracja do Stanów Zjednoczonych mały|Grób George’a Grosza na cmentarzu Heerstraße, Berlin W roku 1932 zaproponowano Groszowi wykłady w Nowym Jorku. Po czterech miesiącach powrócił do Niemiec, ale w obliczu grożącego przewrotu 12 stycznia 1933 wyjechał na stałe z Niemiec do Stanów Zjednoczonych. 8 marca 1933 został oficjalnie pozbawiony obywatelstwa niemieckiego. Część jego dzieł udało się berlińskiemu właścicielowi galerii Alfredowi Flechtheimowi wywieźć do Francji, pozostałe w Niemczech obrazy padły w roku 1937 ofiarą nagonki na „sztukę zdegenerowaną” (Entartete Kunst) i zostały zniszczone lub po niewspółmiernie niskich cenach sprzedane za granicę. Gdy Grosz dowiedział się, że znaczna część jego dzieł została spalona, przeżył załamanie nerwowe.

W Ameryce Grosz stopniowo porzucał satyryczny charakter twórczości. Malował martwe natury, akty i krajobrazy. Ubolewał nad tym, że w roku 1933 „masy proletariackie” nie sprzeciwiły się Hitlerowi. W roku 1938 otrzymał obywatelstwo Stanów Zjednoczonych. Po wojnie, w roku 1959, Grosz powrócił do Niemiec. Zdystansował się od swojej politycznej przeszłości z lat dwudziestych. Jego autobiografia nacechowana jest ironiczną goryczą.