Po wojnie zaczął coraz ostrzej manifestować swój lewicowy światopogląd. Wtedy stworzył duży obraz, nazwany (w nawiązaniu do Heinricha Heinego) „Niemcy. Baśń zimowa”. Pośrodku obrazu gruby, tchórzliwy niemiecki mieszczuch. Poniżej widnieją trzy „podpory społeczeństwa”: Wojsko, Kościół i Szkoła. Świat się chwieje wokół mieszczucha. Marynarz symbolizuje nadchodzącą rewolucję, prostytutka upadek tradycyjnego społeczeństwa.

Dadaizm Polityczne zaangażowanie po stronie lewicy nie przeszkodziło Groszowi w zainteresowaniu się dadaizmem. Grosz przybrał pseudonim Propagandada.

Zainteresował się też kubizmem i fowizmem. Oprócz tego zajął się ilustracją książkową, zamieszczał rysunki satyryczne w czasopismach, jak Simplicissimus.

1919 przystąpił do Komunistycznej Partii Niemiec, lecz po pobycie w 1922 r. w Związku Radzieckim rozczarowany zrzekł się przynależności.

Ożenił się w roku 1920 z Ewą Peter. Zamieszkał z rodziną w Berlinie-Wilmersdorf.

Konflikty z wymiarem sprawiedliwości Wielokrotnie skazywano go na kary grzywny za „obrazę Reichswehry” i „obrazę moralności publicznej”. Oskarżono go też o obrazę Boga, i dopiero po pięciu instancjach doczekał się uniewinnienia.