Geneza Osadnictwa Epoka Prekolumbijska i Dziedzictwo Ziem Neutralnych Obecność człowieka w Dolinie Gallatin jest zjawiskiem ciągłym od czasów ustępowania ostatnich zlodowaceń. Około 50 mil od obecnych granic miasta, w okolicach miejscowości Wilsall w Montanie, archeolodzy dokonali jednego z najważniejszych odkryć w historii kontynentu – odnaleziono tam czaszkę dziecka należącą do rdzennych przedstawicieli kultury Clovis. Badania radiowęglowe wykazały, że szczątki te pochodzą sprzed około 12 700 lat, co bezsprzecznie dowodzi, że środowisko doliny zapewniało schronienie i pożywienie już w głębokiej starożytności, dając świadectwo tysiącom pokoleń, które podróżowały, chroniły i zarządzały tym krajobrazem przez eony.
W bliższych nam czasach przedkolumbijskich, zjawiskiem o wyjątkowym znaczeniu socjologicznym i antropologicznym był fakt, że ogromna, obfitująca w żyzne gleby, lasy i zwierzynę dolina nie stanowiła wyłącznej własności ani terytorium plemiennego żadnej pojedynczej nacji rdzennej. Naród Czarnych Stóp (Blackfeet) w swoim języku określał ten region mianem „Ahkoto Waktai Sakum”, co w dosłownym tłumaczeniu oznacza „Kraj, w którym wielu się gromadzi”. Z kolei w szerszej świadomości plemiennej obszar ten funkcjonował jako poetycka, ale trafna "Dolina Kwiatów" (Valley of Flowers).