Zgodnie z potężnymi, międzypokoleniowymi legendami i niepisanymi prawami, o terytorium to nie wolno było toczyć wojen – miało ono być wspólnym dobrem, z którego korzystano sezonowo. Dolina stała się potężnym punktem zbornym. W miesiącach letnich krzyżowały się tam szlaki i odbywały pokojowe, choć często przepełnione nieufnością rozejmy pomiędzy odwiecznymi rywalami. Do obfitych zasobów doliny ściągali przedstawiciele Wron (Crow), Północnych Czejenów, Salish Kootenai, Czarnych Stóp, Bannocków, Lakotów (Siuksów), Nez Perce, narodu Flathead oraz Szoszonów. Rzeki obfitowały w potężne ławice pstrągów, a otwarte przestrzenie były pełne wędrujących łosi i jeleni, co pozwalało poszczególnym plemionom na masowe gromadzenie i preparowanie żywności w ramach przygotowań do przetrwania brutalnie mroźnych i jałowych zim w Górach Skalistych.