Istnieje wiele różnych terminów, którymi można nazwać samookaleczenie. Wlicza się w to: para-samobójstwo (ang. ), próba samobójcza (ang. lub ), samookaleczające zachowania (ang. ), samozatrucie () lub samookaleczanie (ang. lub ). W Europie i Australii najczęściej literatura wspomina o (, pol. „celowe samozranienie”), w czasie, gdy północnoamerykańskie badania posługują się terminem (, pol. „niesamobójcze samookaleczenie”). Co ciekawe, ten sam termin może mieć różne znaczenie w różnych krajach – w Zjednoczonym Królestwie termin oznacza każde samookaleczenie, bez względu na motywację, zaś w USA wyklucza się z tej definicji akty dokonane z intencją samobójczą. Istnieje także określenie (, pol. zachowania samoraniące). Pomimo różnic w terminologii i definicjach, badania wykazały, że częstotliwość samookaleczania jest taka sama w różnych badaniach i krajach.
Ciekawą definicję terminów (tutaj jako „samokrzywda”) i („samozranienie”) przyjęli badacze z Niemiec w pracy opublikowanej w 2016 r. w PLOS One. W tym ujęciu „samozranienie” to tylko niewielki wycinek „samokrzywdy”, w którą może się wliczać niebezpieczne prowadzenie pojazdów, celowa utrata pracy lub wchodzenie w toksyczne związki. W takim ujęciu połowa narodu niemieckiego przynajmniej raz sama się „zraniła”.