Następnego dnia dochodziło jedynie do sporadycznych starć. Obie strony pod wrażeniem zaciętości dotychczasowych walk ponownie rozważyły swoje plany wojenne. W tym czasie francuskie siły rozpoznawcze odkryły, że prawe skrzydło armii brytyjskiej zajmowało słabo umocnioną pozycję w okolicach małej wioski Pozo Bello. Wellington także zauważył słabość swego prawego skrzydła i w obawie przed oskrzydleniem przedłużył swój front w kierunku Nava d'Aver.
Walki wznowiono rankiem 5 maja. Wykorzystując fakt, że Wellington zostawił na prawym skrzydle nieosłoniętą siódmą dywizję, Massena rzucił do ataku na osłabione prawe skrzydło brytyjskie dragonów Montbruna wspartych przez dywizje piechoty Marchanda, Mermeta i Solignaca. Gdy dwa bataliony prawego skrzydła zostały pobite przez francuską lekką kawalerię, Wellington zmuszony został posłać na prawe skrzydło posiłki, by nie dopuścić do całkowitego zniszczenia siódmej dywizji.
Sytuację uratowały lekka dywizja (Light Division) oraz kawaleria brytyjska i kawaleria z tzw. królewskiego legionu niemieckiego (King’s German Legion).