W odpowiedzi Wellington przeprowadził kontrnatarcie przy użyciu jednostek z pierwszej i trzeciej dywizji oraz lekkiej piechoty z 6 dywizji portugalskiej. To odmieniło przebieg walk o Fuentes de Oñoro. Ostrzeliwana z boków, niezdolna do podtrzymania tempa natarcia piechota francuska zaczęła tłoczyć się w wąskich uliczkach i ponosić ciężkie straty na skutek nieprzyjacielskiego ognia. Co gorsza, żołnierzom francuskim zaczął kończyć się proch, co ograniczyło ich możliwości jedynie do walki na bagnety. Znacznie to utrudniło dalszą walkę. Podczas zażartego boju doszło do sytuacji, w której 100 francuskich grenadierów w jednym z wąskich przejść wpadło w pułapkę i zostało wybitych do nogi. Morderczy ogień prowadzony ze skrzydeł zatrzymał francuskie natarcie i zmusił żołnierzy francuskich do odwrotu. Walki w wiosce zakończyły się o zachodzie słońca - Francuzi ostatecznie zostali wyparci, a niektóre kompanie straciły aż 60% swego stanu osobowego. Na skutek tych strat morale armii francuskiej uległo poważnemu osłabieniu.