Selim pokonał swoich braci, którzy również mieli ochotę na przejęcie tronu, oraz okrutnie stłumił powstanie Kyzyłbaszy, zabijając lub wtrącając do więzienia około 40 tysięcy członków organizacji; . 20 marca 1514 roku wyruszył on przeciwko Esma’ilowi z ogromną armią liczącą około 140 tys. ludzi.
Ze względu na konieczność pozostawienia oddziałów osłonowych oraz kłopoty aprowizacyjne Selim musiał w trakcie marszu pozostawić około 40 tys. ludzi. Mimo to w trakcie pochodu przez Anatolię i Wyżynę Armeńską w kierunku Tabrizu armia nadal miała ogromne kłopoty z zaopatrzeniem. Z uwagi na skrajnie trudną sytuację wojska bejlerbej Karamanii Hamdam Pasza próbował przekonać Selima do powrotu do Stambułu, jednak ten dokonał na nim natychmiastowej egzekucji i kampania była kontynuowana. 1 lipca osmańska armia osiągnęła Sivas, lecz dalszy marsz był bardzo utrudniony, do czego oprócz naturalnych warunków geograficznych przyczyniło się stosowanie przez safawidzkiego gubernatora Diyarbakiru Mohammada-chana Ostadżlu taktyki spalonej ziemi. 22 sierpnia armia Osmanów osiągnęła równinę Czałdyran, gdzie czekało na nią liczące około 40 tys. żołnierzy wojsko safawidzkie pod wodzą samego Esma’ila.