Dwóch jego dowódców świetnie znających osmańską taktykę, Mohammad-chan Ostadżlu i Nur Ali-chalife, naciskało na szacha żeby natychmiast zaatakował nieuszykowanego jeszcze przeciwnika. Ich rady zostały jednak w sposób brutalny odrzucone przez dworzanina Durmisz-chan Szamlu i samego Esma’ila, który uważał takie postępowanie za tchórzliwe. W związku z powyższym do bitwy doszło dopiero dnia następnego.
Bez wątpienia w chwili spotkania Selim nie dowodził już 100 tysiącami żołnierzy, ponieważ część z nich musiało wypaść z szeregów z powodu trudów kampanii. Trudno oszacować ilu, jednak Osmanowie i tak musieli znacznie przeważać nad nieprzyjacielem. Armie przeciwników bardzo różniły się od siebie. Wojsko Esma’ila miało charakter pospolitego ruszenia plemion znajdujących się w związku Kyzyłbaszów i niemal w całości składało się z lekkiej kawalerii wyposażonej w łuki i szable. Osmanowie mieli natomiast wyposażoną w broń palną piechotę, w tym elitarny korpus janczarów, rozbudowaną artylerię i kawalerię spahisów, a także jazdę rekrutowaną na podstawie systemu timarów. Nieregularna kawaleria i piechota, chociaż również istniały w osmańskiej armii, to nie odgrywały w niej zasadniczej roli.