Bitwa ukazała safawidzką militarną niższość i podważyła półboski status ich przywódcy. Esma’il był uważany przez Kyzyłbaszy, jeśli nie za nieśmiertelnego, to przynajmniej niezwyciężonego i zdawał się szczerze podzielać to przekonanie. Teraz jego autorytet został poważnie nadszarpnięty i utracił on pewność siebie – przywdział żałobę i poza kilkoma wyjątkami już nie odważył się poprowadzić armii do walki. Co więcej, stopniowo pogrążył się w pijaństwie. Szczególne więzi pomiędzy nim a Kyzyłbaszami zostały zerwane – utracili oni wiarę w jego półboski status, a przez to miejsce bezwzględnego posłuszeństwa zajęła zwyczajna niesubordynacja, dbających głównie o interesy własnego plemienia koczowników. W związku z tym, wszelkie zamiary odłączenia Anatolii od imperium osmańskiego musiały zostać przez Safawidów porzucone.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bitwy Safawidów Kategoria:Bitwy Imperium Osmańskiego Kategoria:Bitwy w 1514