Straty obu stron nie są znane, ale prawdopodobnie mimo przegranej bitwy Kyzyłbasze nie stracili wyraźnie więcej ludzi niż ich przeciwnicy, większość z nich bowiem zdołała uciec z pola walki nie niepokojona przez zdecydowany pościg.
Skutki bitwy 7 września Selim wkroczył do Tabrizu i rozpoczął prześladowania miejscowych szyitów. Planował on spędzić w nim zimę, a w następnym roku dokończyć podbój Persji. Jednak ponieważ w jego armii znajdowało się dużo szyitów, była ona bardzo zmęczona trudami kampanii, a utrzymanie tak dużej liczby ludzi w zniszczonym wojną regionie wydawało się niemożliwe, żołnierze Selima podnieśli bunt, który zmusił sułtana do zarządzenia odwrotu. W związku z powyższym bezpośrednie skutki zwycięstwa pod Czałdyranem były mniejsze, niż mógłby na to wskazywać jego rozmiar – Osmanowie opanowali kurdyjskie państewka we wschodniej Anatolii oraz Diyarbakir, a także podporządkowali sobie emirat Dułkadyr. W ten sposób nie tylko znaleźli się w posiadaniu osłony przed inwazją ze wschodu, ale także zaczęli kontrolować szlaki handlu jedwabiem prowadzące z Tabrizu do Aleppo i Bursy. Wkrótce plemiona turkmeńskie z Anatolii, a zwłaszcza ze wschodniej jej części, rozpoczęły masową migrację do Iranu i Azerbejdżanu, gdzie zasilały armię Safawidów.