Polichromia gotycka, z II poł. XIV w., wykonana na cienkiej pobiale wapiennej techniką "al secco". Na obramieniach okiennych, w otoku łuku tęczowego występują roślinne i geometryczne ornamenty, które są wykonane kolorem czerwonym i czarnym. System dekoracji malarskiej jest spójny i opiera się na wykorzystaniu płaszczyzn, określonych architekturą poszczególnych ścian i sklepiennych pól, z zachowaniem zasady symetrii w układzie kompozycyjnym. Polichromia nie zaciera architektury wnętrza, przeciwnie, akcentuje ją przez podkreślenie elementów konstrukcyjnych (gurtu i żeber), jak również przez obrzeżenie wnęk i wykrojów okiennych - geometrycznym ornamentem, zakreślającym pola dla figuralnych kompozycji. W polichromii ścian obowiązuje układ strefowy. Na wysokości 1,65 m od posadzki ciągnie się pas scen figuralnych, ujęty obramieniem z białawych pasków, górą, dołem oraz między poszczególnymi scenami. Górna granicą tego pasa kompozycji są dolne glify okienne.