Dalsza historia Karachanidów i ich upadek Niezależny kaganat zachodni skonsolidował się podczas długich i pomyślnych rządów Ibrahim Tamgacz-chana. Jednak już za jego panowania pojawiły się dwa zagrożenia dla władzy Karachanidów. Pierwsze miało charakter wewnętrzny – wybuchł konflikt pomiędzy rodem panującym a klasami religijnymi i nawet tak pobożny władca jak Ibrahim Tamgacz-chan skazał na śmierć niektórych wiodących ulemów. Drugie miało charakter zewnętrzny – po pokonaniu Ghaznawidów w bitwie pod Dandankanem w 1040 Seldżucy stali się dominującą potęgą w Azji Środkowej i zaczęli zagrażać niezależnej pozycji Karachanidów. Seldżucy kilkakrotnie atakowali terytoria Karachanidów w latach 60. i 70. XI stulecia, po czym w 1089 sułtan Malekszah (1072–1092) wkroczył do Mawarannahru wezwany przez miejscowych ulemów i obalił władzę Ahmad-chana (1081–1089), czyniąc z zachodniego kaganatu państwo wasalne. Następnie Seldżucy ruszyli dalej na wschód i po kampanii w Ferganie, Tałasie i Siedmiorzeczu także kagan wschodnich Karachanidów, Harun (zm.