Zygmunt Kurczak ze szwadronu samochodów pancernych, a ranny został kpt. Edward Herbert dowódca szwadronu czołgów rozpoznawczych, dowództwo szwadronu przejął por. Kazimierz Wenda. Po tych stratach dywizjon przesunięto do odwodu brygady, celem odtworzenia gotowości bojowej. Po południu 51 dywizjon pancerny zajął stanowiska obronne w rejonie skrzyżowania dróg we wsi Kotowice, zamykając drogi do Szczekocin i Zawiercia. W nocy 2/3 września ubezpieczenia dywizjonu ostrzelały przypadkowo zbliżające się do skrzyżowania pododdziały batalionu ON „Lubliniec”. Po tym starciu batalion Obrony Narodowej uległ rozproszeniu i już nie dołączył do Krakowskiej BK.
Od rana 3 września dywizjon prowadził działania opóźniające na kierunku Zawiercie-Szczekociny, będąc w straży tylnej brygady. W trakcie tych działań dywizjon starł się z patrolem pancerno-motorowym niemieckiego 7 pułku rozpoznawczego z 2 DLek. W trakcie walki dywizjon zdobył niemiecki samochód pancerny, a w nim plan działań taktycznych niemieckiej dywizji. W południe dywizjon wkroczył do Szczekocin i otrzymał zadanie obrony miasta wraz z 8 pułkiem ułanów. Wydzielony pluton czołgów ze szwadronu czołgów rozpoznawczych opóźniał działanie oddziałów niemieckich wraz z 5 pułkiem strzelców konnych po osi Żarki-Kotowice-Pradła.