Nową treść nadał jej sam Jezus poprzez zawarcie Nowego Przymierza w swojej krwi. Przymierze to Jezus proklamował będąc sam wcielonym, ostatecznym i w pełni doskonałym Słowem Boga.
Co do kształtu liturgii i treści modlitw błogosławieństw, Jezus modlił się w ten sam sposób, co inni Żydzi jego czasów, którzy przewodniczyli w czasie świątecznego posiłku. Używał formuł, które dyktował zwyczaj, a które były zgodne z linią wytyczoną przez tradycyjne modlitwy błogosławieństw. Dotyczy to także dłuższego błogosławieństwa przy ostatnim kielichu, zwanego „birkat ha-mazon”. Równocześnie jednak prawdopodobne jest, że w wolności właściwej swojej osobie, Jezus zaadaptował tę starożytną modlitwę, dając jej nową treść, związaną z Nowym Przymierzem w swojej krwi.
thumb|Schemat zachowanego Domus ecclesiae w Dura Europos w Syrii. W pomieszczeniu z lewej strony mieściła się kaplica, w środku wewnętrzne patio, z którego było wejście do pokoju nauczania, a po prawej stronie baptysterium. Pierwszym językiem liturgii był prawdopodobnie aramejski. Liturgia odbywała się w domach, które z czasem zaczęto nazywać domus ecclesiae. Około 155 r. św. Justyn opisał bardzo szczegółowo jak wyglądało niedzielne zgromadzenie eucharystyczne chrześcijan. Miało dwie podstawowe części: liturgię słowa i liturgię eucharystii:
Jednym z pierwszych świadectw apostolskiej liturgii Eucharystii jest też Didache, z połowy II wieku.