Później, gdy przyszła potrzeba utrwalenia tych modlitw na piśmie, podstawową troską było to, by spisać sam schemat i towarzyszące wyrażenia, nie zaś szczegółowe wersje konkretnych błogosławieństw, kiedyś usłyszanych.
Liturgia pierwszych wieków Liturgia chrześcijańska ustanowiona przez Chrystusa, a następnie sprawowana przez Apostołów była wypełnieniem, zwieńczeniem tego długiego procesu uduchowienia liturgii Pierwszego Przymierza. Była nią oczywiście zwłaszcza Eucharystia zwana łamaniem chleba, sprawowana po raz pierwszy w czasie Ostatniej Wieczerzy. Opisane w Dziejach Apostolskich życie pierwotnego Kościoła ukazuje wszystkie elementy zawarte w pierwotnym, archetypicznym zgromadzeniu Izraela na Synaju:
Nauczanie apostolskie zwoływało Lud Boży, czyniąc z poszczególnych osób zgromadzenie, wspólnotę. Uobecniało ono nauczanie Jezusa Syna Bożego, Słowa Wcielonego, przez które w ostatnich dniach przemówił Bóg (por. Hbr 1,1). Zgromadzenie, podobnie jak w wyżej opisanych zgromadzeniach Izraela, nie tylko słuchało tego Słowa, ale przywoływało je poprzez modlitwy, które znało z synagog, a następnie powierzało się temu Słowu przez wielką Modlitwę Eucharystyczną przy łamaniu chleba. Ta modlitwa błogosławieństw (hebr. beracha) miała wszystkie cechy modlitw zanoszonych przez bractwa-haburot.