Przeszedł wówczas, jako urlopowany z dotychczasowego miejsca pracy, na stanowisko profesora nadzwyczajnego nowo powstałej uczelni. Od marca 1927 był profesorem zwyczajnym organizacji handlu. Wykładał nauki handlowe, prawne (prawo konsularne i prawo morskie), a także zasady biurowości. Od września 1938 Studium uzyskało nazwę i rangę Akademii Handlowej. Od 1931 pełnił funkcję wicedyrektora Szkoły (zastępował często nieobecnego dyrektora Michała Rostworowskiego, a od 1 marca 1936 – dyrektora. Na tym stanowisku pozostał do 1939. 6 listopada 1939 znalazł się wśród aresztowanych przez Niemców na UJ profesorów krakowskich w ramach Sonderaktion Krakau 28 listopada w więzieniu we Wrocławiu został wraz z Janem Dąbrowskim odłączony od pozostałych, wywożonych do obozu w Sachsenhausen, i po kilku dniach zwolniony. Stało się to w wyniku interwencji rządu węgierskiego (żona prof. Rudolfina z domu Lauffer była Węgierką, córką oficera austriackiego). Po powrocie do Krakowa, w celu uniknięcia dalszych represji, osiadł wraz z rodziną w swoim majątku Żydów, który nabył wspólnie z żoną ok. 1934. Pracował naukowo, dzięki czemu mógł wydać zaraz po wojnie opracowanie Morskie uprawnienia konsulów (wyd. Kraków 1945). W 1945 majątek został rozparcelowany. On sam wrócił do Krakowa i podjął zajęcia dydaktyczne.