Krytyka literacka Punktem wyjścia dla Tolkiena były żartobliwe spekulacje na temat nazwy wioski WorminghallNazwę tę można przetłumaczyć jako „Gadzi Dwór”, a w tekście pojawia się wiele prawdziwych miejscowości leżących niedaleko Oksfordu, gdzie mieszkał i pisał. Są to Thame, Oakley, Oxenford (czyli Oksford), Tamworth, Farthinghoe, rzeka Tamiza i (nieco dalej położone) Góry Pennińskie. Tolkien miał niemal obsesję na punkcie nazw i ich etymologii i lubił tworzyć nowe nazwy, co widać w tekście Rudego Dżila…. Widać też umiłowanie Tolkiena dla środkowej Anglii. „Małe Królestwo”, które założył Dżil można utożsamiać z terenem dzisiejszego Buckinghamshire, a „Średnie Królestwo”, z którego wykroił swoje nowe władztwo – z Mercją.
Aczkolwiek Rudy Dżil i jego pies jest opowieścią dla dzieci, jest w niej dużo aluzji do wielu klasycznych dzieł literatury angielskiej, takich jak Beowulf, Opowieści kanterberyjskie Chaucera, Król Lear, Historia Regum Britanniae Geoffreya z Monmouth, legend arturiańskich z Panem Gawenem i Zielonym Rycerzem na czele, a także średniowiecznych kalendarzy, bajek i wierszy dla dzieci i Oxford English Dictionary (OED), skąd zaczerpnięta jest, zacytowana wprost, definicja garłacza (prawdopodobnie „czterej uczeni z Oxenfordu” to aluzja do czterech naczelnych redaktorów OED).