W 1962 roku opublikował na łamach czasopisma „Prawo i Życie” artykuł zatytułowany Wina, będący w ocenie Libionki i Weinbauma „pierwszym ogólnym ujęciem dziejów ŻZW à la KB” i „twórczym rozwinięciem wszystkich wątków pojawiających się w pseudo kombatanckich opowieściach”. W Polsce przeszedł on bez echa, jednakże poza jej granicami odegrał istotną rolę w zniekształceniu prawdziwej historii ŻŻW. W tym samym roku Bednarczyk nawiązał bowiem kontakt z izraelskimi dziennikarzami i publicystami powiązanymi z ruchem rewizjonistycznym, którym zgodził się za wynagrodzeniem udzielić informacji na temat wojennej działalności ŻZW. Jego artykuł okazał się być katalizatorem procesu, który doprowadził do zasadniczego skorygowania przygotowywanej w Izraelu pierwszej monografii ŻZW.
W październiku 1962 roku Bednarczyk został pozyskany przez Służbę Bezpieczeństwa jako kontakt poufny. Komunistyczny aparat bezpieczeństwa wykorzystywał go m.in. do inwigilacji Bernarda Ber Marka oraz odwiedzających Polskę zagranicznych historyków i dziennikarzy.