Dwudziestolecie międzywojenne thumb|Polski zmodernizowany czołg lekki Vickers Mark E typ A z 13,2 mm karabinem maszynowym Hotchkiss wz. 30 w lewej wieży podczas ćwiczeń na poligonie thumb|Czołgi Vickers Mark E typ B na defiladzie; maj 1938 Do 1925 roku w polskiej armii na szczeblu Ministerstwa Spraw Wojskowych nie było wydzielonego pionu zajmującego się bronią pancerną. Jako broń techniczna była ona podporządkowana wraz z transportem samochodowym oraz taborem kolejowym Departamentowi Technicznemu Ministerstwa Spraw Wojskowych. Według raportu Pawła Dybienki, szefa artylerii i logistyki w sztabie generalnym Armii Czerwonej, z marca 1927 (przed rozpoczęciem produkcji czołgów przez ZSRR w tym samym roku) Polska miała wówczas znacznie więcej czołgów od ZSRR i były one przydzielane do każdego batalionu piechoty o zadaniach ofensywnych. 15 maja 1930 roku Minister Spraw Wojskowych rozkazem L.dz. 226/tjn. połączył formacje czołgów, samochodów pancernych i pociągów pancernych w nowy rodzaj wojsk – bronie pancerne wydzielając je z ogółu środków technicznych używanych przez wojsko polskie. Przy sztabie dowodzenia utworzone zostało dedykowane mu Dowództwo Broni Pancernych. thumb|left|Mundur podporucznika broni pancernych z czasów II RP, kurtka skórzana wz. 36, beret wz.