Na język polski przetłumaczono jego pracę etnograficzną Lamajskie maski taneczne (1970).
Liczba przekładów współczesnych dzieł literatury mongolskiej na język polski także nie jest duża. Tak jak w przypadku przekładów z polskiego na mongolski, znaczna ich część powstała za pośrednictwem rosyjskiego. Można tu wymienić Opowiadania mongolskie Cendijna Damdinsürena (1953), Wiersze B. Jawuuchułana (1962) oraz powieść Przejrzysty Tamir Czadraabalyna Lodojdamby (1980). Przekłady bezpośrednio z mongolskiego publikowane były przede wszystkim na łamach „Przeglądu Orientalistycznego” – to m.in. poezja i proza D. Nacagdordża w spolszczeniu Stanisława Godzińskiego (1965 nr 1) i Adama Latuska (1968 nr 2). Godziński wydał również wybór fragmentów mongolskiej poezji epickiej i kronik (W kręgu lamajskich legend i mitów, 1981). Do najwybitniejszych tłumaczy należy Stanisław Kałużyński – jego Głosy z jurty (1960) stanowią wybór mongolskich zagadek, przypowieści, przysłów itp., Tajna historia Mongołów (1970) to przekład anonimowej XIII-wiecznej kroniki mongolskiej, Tradycje i legendy ludów Mongolii (1978) grupują zaś m.in. tłumaczenia obszernych fragmentów XVII-wiecznej Drogocennej kroniki (Erdenijin tobczi) Saganga Seczena i ludowego eposu o chanie Charanguju (Mrocznym Chanie).