Polska szlachta widziała w Annie Wazównie potomkinię dynastii Jagiellonów, co pomogło jej w utrzymaniu starostw i budowie własnej niezależnej od finansów króla klienteli w Prusach Królewskich i na Warmii. W swoich listach podkreślała rolę krewnej i ciotki młodych Wazów. Jej zadaniem była opieka nad królewskimi dziećmi, co niepokoiło katolików. Podczas wdowieństwa brata wychowywała jego syna Władysława, którego wnosiła do kościoła na chrzest, podobnie jak królewnę Annę Marię. Troszczyła się szczególnie o tych dwoje. Była trzecią matką chrzestną Jana Alberta.
Anna Wazówna przebudowała dawny gotycki golubski zamek na swoją rezydencję. W 1622 r. w Warszawie, w pobliżu letniej rezydencji królewny, wzniesiono dwór, na którego powstanie zgodził się Zygmunt III Waza dla większej wygody i zdrowia siostry. Dwór stał w miejscu późniejszego Pałacu Kazimierzowskiego.
W XVII wieku liczebność dworu Wazówny się zmniejszyła. Szwedów zastępowali Polacy. Członkami dworu byli m.in. marszałek nadworny królewny Adam Parzniewski, a potem jego syn Krzysztof. Damami dworu często były Szwedki z arystokratycznych rodów. Anna Wazówna wyróżniała się tym, że przykładała dużą rolę do edukacji dziewcząt i kobiet, którymi się opiekowała, co nie było wówczas powszechne.