Dbała też o godny pochówek podopiecznych.
Podczas pobytu w Polsce sprawowała mecenat nad wieloma artystami m.in. Janem Rybińskim, Janem Turnowskim i Martinem Opitzem, który był autorem mowy pogrzebowej dla królewny (1636). Wiele utworów poświęcili jej ewangeliccy pisarze Samuel Dambrowski, Waleriusz Herberger, Samuel Światopełk Bolestraszycki. Patronowała pisarzom katolickim, którzy ofiarowali jej swe utwory: Andrzejowi Zbylitowskiemu, Stanisławowi Grochowskiemu, Janowi Achacemu Kmicie, Jerzemu Cerazynowi (kapelanowi królowej Konstancji, szwagierki królewny), Wawrzyńcowi Chlebowskiemu. Wszyscy, niezależnie od wyznania i języka, w którym tworzyli (polski, niemiecki, łacina), doceniali jej wysoki poziom intelektualny, niezależność i zainteresowania naukowe, jak również dobroczynność. Królewna prowadziła korespondencję z uczonymi. Na podstawie zachowanych listów można wnioskować, że bardzo dobrze posługiwała się językami szwedzkim i polskim. Gorzej niż po polsku komunikowała się w języku niemieckim, włoskim i francuskim. Łaciną władała słabo, nie była w stanie samodzielnie pisać i czytać w tym języku.