W polskiej cybernetyce termin "system autonomiczny" (autonom) wprowadził Marian Mazur, który w swojej pracy Cybernetyka i charakter ściśle zdefiniował konieczną strukturę systemu autonomicznego. Wg Mazura musi on zawierać, jako podsystemy, odpowiednio powiązane następujące organy: receptory, efektory, korelator, alimentator, akumulator i homeostat. Teoria Mazura stała się podstawą polskiej szkoły cybernetyki społecznej.
Przypisy
Bibliografia
Ashby, W. R. Wstep do cybernetyki. PWN, Warszawa 1961. Mazur M., Cybernetyczna teoria układów samodzielnych. PWN, Warszawa 1966. Mazur M., Cybernetyka i charakter. Wyd. 1, PIW, Warszawa 1976. Mazur M., Cybernetyka i charakter. Psychologia XXI wieku. Wyd. 2, zm., Aula, Podkowa Leśna 1996. Mazur M., Cybernetyka i charakter. Wyd. 3, Wyższa Szkoła Zarządzania i Przedsiębiorczości im. B. Jańskiego, Warszawa 1999. Rosenblueth, A., Wiener, N., & Bigelow, J. (1943). Zachowanie, cel i teleologia. Węgrzyn M., Zagadnienie minimalnego autonomu. Przejście od systemów działaniowych do systemów konfiguracyjnych. [w:] Problemy Genezy, Tom XV, Nr 1-2 (215-216), 2007, s. 43-50. Wiener, N. (1948). Cybernetics: Or Control and Communication in the Animal and the Machine. MIT Press.
Kategoria:Teoria systemów autonomicznych Kategoria:Cybernetyka