Prace nad sprzężonymi ośmiolufowymi armatami 40 mm rozpoczęto w firmach Vickers i Armstrong; zwyciężył prostszy projekt Vickersa z 1923 roku. Z powodów oszczędności budżetowych dopiero jednak w 1927 roku zbudowano prototyp i przetestowano na poligonie, a w 1928 roku na morzu, na krążowniku liniowym HMS „Tiger”. thumb|Ośmiolufowy pom-pom na pancerniku HMS „Rodney”
Produkcja i warianty Od 1930 roku ośmiolufowe podstawy armat 40 mm zaczęły wchodzić na wyposażenie prawie wszystkich okrętów głównych klas Royal Navy, nowych i modernizowanych, zaczynając od pancernika HMS „Valiant”, następnie: HMS „Nelson”, „Rodney”, „Revenge”, „Hood” i innych okrętów liniowych, lotniskowców i niektórych krążowników. Stosowano dwa zasadnicze wzory podstaw ośmiolufowych dla armat Mk VIII – Mark V i nowszy Mark VI. Naprowadzanie dział odbywało się za pomocą systemu elektro-hydraulicznego, napędzanego silnikiem o mocy 11 KM. Początkowo działka były synchronizowane wzajemnie za pomocą mechanizmu napędzanego korbą odpalającą, dla lepszej stabilności przy strzelaniu, co ograniczało szybkostrzelność do 96–98 strz./min, lecz w 1939 roku zrezygnowano z tego w podstawach ośmiolufowych i wprowadzono podstawy Mk VA i Mk VIA, w których działka prowadziły ogień w pełni automatyczny, z szybkostrzelnością 115 strz./min.