Dalej biegnie przez rezerwat Las Bielański, znowu przybliżając się do Wisły, i dalej przez park Młociński.

Wysokość Wysokość skarpy jest różna na poszczególnych odcinkach i wynosi: 10−15 m w rejonie Lasu Kabackiego i Ursynowa ok. 15 m w rejonie Służewa ok. 20 m w rejonie parku Morskie Oko ok. 25 m na odcinku od kościoła św. Anny do Belwederu (z kulminacją w rejonie Pałacu Kazimierzowskiego) 18–20 m przy Zamku Królewskim 10 m w rejonie Nowego Miasta 12–15 m w rejonie Cytadeli 6–8 m na Marymoncie (najmniejsza wysokość 6 m w dawnej dolinie Rudawki w rejonie Trasy Armii Krajowej) 10 m w Lesie Bielańskim przy klasztorze kamedułów 12 m na Młocinach w rejonie pałacu Brühla

Budowa geologiczna W budowie skarpy warszawskiej występują gliny zwałowe, piaski wodnolodowcowe, mułki i iły zastoiskowe oraz iły plioceńskie i nasypy antropogeniczne. W miejscach wypiętrzeń iłów plioceńskich zbocza skarpy są łagodniejsze, z tendencją do tworzenia się osuwisk. W budowie skarpy mają udział również grunty pochodzenia antropogenicznego: śmieci, popioły z palenisk, nieczystości z gospodarstw domowych, odpadki rzemieślnicze i cegielniane. W rejonie Starego Miasta od założenia miasta do połowy XIX wieku na skarpie funkcjonowało miejskie wysypisko śmieci, nagromadzone w nim odpadki o miąższości ok.