Akcja ta – do Egiptu wyruszył brytyjski korpus interwencyjny pod dowództwem gen. Wolseleya – nie powiodła się (mimo zwycięstw w dwóch bitwach pod Abu-Klea i Abu-Kru), bowiem gdy pojedyncza kanonierka z symboliczną pomocą zdołała w końcu dotrzeć do Chartumu, miasto było już zdobyte przez mahdystów. Okazało się raz jeszcze, że żeglugę po Nilu utrudniają katarakty, nierozpoznane skały podwodne i mieliznyUtknęło na nich kilka jednostek flotylli Wolseleya., zaś marsz przez bezwodne pustynie i obszary opanowane przez nieprzyjaciela nie może zdać egzaminu.
Ostatni szturm W połowie stycznia Gordonowi zostało jeszcze tylko 2 300 ludzi zdolnych do walki. Wody w Nilu opadały gwałtownie. Na naradzie w obozie mahdystów zapadła decyzja, że generalny szturm nastąpi rano 26 stycznia. Mahdi, w ostatniej swej mowie do żołnierzy, zagrzewał ich do walki obiecując poległym raj, a zdobywcom wielkie łupy.
Korzystając z niskiego stanu wód nad ranem 26 stycznia około 50 tys. jego wojsk uderzyło od strony Omdurmanu wdzierając się natychmiast do miasta. Impet ataku był tak duży, że Egipcjanie nie mieli szans na stawienie skutecznego oporu. Atakujący mordowali wszystkich (żołnierzy i obywateli) bez wyjątku.