Runami zapisywano głównie języki germańskie, choć odnaleziono kilka zapisów po łacinie.
Przestano ich używać około roku 1000, jedynie w Skandynawii przetrwały jeszcze kilka wieków. Ostatnim miejscem, gdzie używano run jako zwykłego pisma była Dalarna w Szwecji. Nauczano ich tam w szkołach jeszcze na początku XX wieku. Nawet tam wyparł je alfabet łaciński.
Najprawdopodobniej alfabet ten został zapożyczony od ludów północnej Italii (alfabet alpejski). Niektórzy badacze zwracają uwagę na jego powiązania z alfabetem fenickim oraz innymi pochodzącymi od niego. Sugerowano również związek z pismem greckim, zauważając, że runy starszego fuþarku częściowo odpowiadają zarówno graficznie, jak i fonetycznie odpowiednim literom tego alfabetu:
Fehu = Digamma Uruz = Ipsylon Þurisaz = Delta Ansuz = Alfa Raido = Rho Kaunan = Gamma Gebo = Chi Wunjo = Digamma Haglaz = Heta Naudiz = Ny Isaz = Jota Jeran = Jot Ïhwaz = Jot Pertho = Pi Algiz = Sampi Sowilo = Sigma Tiwaz = Tau Berkanan = Beta Ehwaz = Epsilon Mannaz = My Laguz = Lambda Iŋwaz = Koppa Dagaz = Delta Othalan = Omega
Jednak w porównaniu z okrągłym kształtem liter alfabetu greckiego kształt run starszego fuþarku jest kanciasty (głównie proste linie, mało łuków).