Na jej terenach powołał do życia kilkadziesiąt nowych parafii. Od 1925 na życzenie papieża Piusa XI przebywał w Rzymie.
30 maja 1925 zrezygnował z zarządzania diecezją żytomierską i nowo powstałą (odnowioną) diecezją łucką. W diecezjach łuckiej i żytomierskiej pracował 17 lat jako kapłan i 8 lat jako ordynariusz, jak sam określił: „Dla Kościoła Świętego i kochanej Ojczyzny”. Na polecenie papieskie pozostał w Wiecznym Mieście. Został mianowany arcybiskupem tytularnym filippopolitańskim (Philippopolis in Arabia) i był doradcą komisji papieskiej Pro Russia (ds. Kościoła katolickiego w ZSRR). Od początku lutego do listopada 1928 na polecenie Piusa XI wizytował parafie polonijne w USA, Kanadzie i Włoszech. Po zakończeniu wizytacji złożył sprawozdanie rządowi polskiemu na temat Polonii amerykańskiej i kanadyjskiej.
W 1928 został Przeorem Duchowym Polskiego Przeoratu Rycerskiego i Szpitalnego Zakonu Św. Łazarza z Jerozolimy. Mieszkając w Rzymie brał aktywny udział w życiu kościelnym i polonijnym w Wiecznym Mieście.
Zmarł 10 marca 1953 w Rzymie i został pochowany na tamtejszym słynnym cmentarzu Campo Verano.
Bibliografia
Krzysztof Rafał Prokop, „Sylwetki biskupów łuckich” , Biały Dunajec – Ostróg 2001. Witold Józef Kowalów, „Abp Ignacy Dub-Dubowski (1874-1953)”, [w:] „Wołanie z Wołynia” 5 (1998) nr 5, s.